Skip to main content

നിന്‍റെ അഭിനയം കൊള്ളാം ...




  By Basheer Ali





 

നിന്‍റെ അഭിനയം കൊള്ളാം  ...
ഞങ്ങളുമഭിനയിക്കുന്നു വെന്ന് 
നീ അറിഞ്ഞില്ലെന്നോ ?

നിൻന്‍റെ കവിത കൊള്ളാം  ...
ശുക്ലവിസർജനത്തിന്‍റെ നേരത്ത് 
കവിതകളിലെ കള്ളമവളറിയും.

നിന്‍റെ ചലനം കൊള്ളം ...
താളം നഷ്ടപ്പെട്ട് നീ ഓടുമ്പോൾ 
ചിരിക്കാനൊരു വക നൽകും .

നിന്‍റെ മീശ കൊള്ളാം...
അരികിലൊരു ചാൽ കീറിയതിൽ പിന്നെ 
കാണാൻ തോന്നും.

നിന്‍റെ മുലകൾ കൊള്ളാം ...
അതിൽ നിൻറെ ഗർഭം 
അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു .

കൊള്ളാം 
എനിക്ക് നിന്നെ കൊള്ളാം .

 ***





കവിത വന്ന വഴി 

 ഞാൻ ഒരു ഒറ്റയാനാണ്. അതാണെനിക്കിഷ്ടവും. ന്‍റെ ഭ്രാന്തമായ ചിന്തകൾക്ക് ഞാൻ കടിഞ്ഞാണ്ഇടാത്തതിനു കാരണം ഒരുപക്ഷെ ...  
ഞാൻ അതിനെ ഇഷ്ടപെടുന്നു. ഞാൻ ആരുടേയും ചിന്തകൾ ആകാൻ പാടില്ലെന്ന ഉത്തമ ബോധ്യമായിരിക്കാം അതിനുകാരണം. ആരുടേയും ഓർമകളിൽ, ബന്ധങ്ങളാകുന്ന ബന്ധനങ്ങളിൽ തളക്കപ്പെടാതെ എല്ലാത്തിന്‍റെയും മീതെ, പ്രപഞ്ചതിനുമപ്പുറത്തേക്ക് ന്‍റെ ചിന്തകളെ  വശീകരിക്കാനാണെനിക്കിഷ്ടം. പക്ഷെ , അവളോടുള്ള ന്‍റെ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയം പലപ്പോഴും എന്നെ പ്രണയത്തിന്‍റെ ബ്ലാക്ക്ഹോൾസിൽ വീഴ്ത്താറുണ്ട്‌. എന്തിനു പറയണം, ബഷീറിനെക്കുറിച്ച് പറയാനാണ് ഞാൻ തുടങ്ങിയത്, പക്ഷെ ഞാൻ അറിയാതെതന്നെ അവളിൽവീണുപോയി.

കവിതക്ക്ഞാൻ കാരണക്കാരനായിത്തീർന്നതിൽ എനിക്കൊരൽപം അഹംകാരമുണ്ട്. കാരണം, ബോറടിപ്പിക്കുന്ന demonstration class , last bench   കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണുന്നവരായി ഞങ്ങൾ ഇടയ്ക്കു മാറിപോകാറുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒരു ആട്ടത്തിന്‍റെ  ഇടയ്ക്കു ഞങ്ങൾ കവിത എഴുതുവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞാൻ മഴയെക്കുറിച്ചെഴുതുവാൻ തുടങ്ങി. ബഷീർ എന്തോ ഒന്നിനെക്കുറിച്ചും. ബഷീറാണാധ്യം എഴുതിത്തീർത്തത്. ന്‍റെ മഴ ഇപ്പോഴും തീർന്നിട്ടില്ല . ബഷീറിന്റെ 'മണ്ടയിൽ' ഇനിയും രതിയിലോടുങ്ങിത്തീരാത്ത, ഇനിയും മരിക്കാത്ത വാക്കുകലുന്ടെന്നന്നെനിക്കു മനസിലായി. ചിന്തകൾക്ക് ചിറകുമുളക്കുന്നു

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

ഓം ശാന്തി ഓം ||

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള,  രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ്  തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും,  ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

പേ

എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തും , എന് ‍ റെ സ്വപ്നവും ; എന് ‍ റെ പ്രണയവും , എന് ‍ റെ കാമവും ; എന് ‍ റെ വഴികളും , എന് ‍ റെ യാത്രയും ; എന് ‍ റെ ചിന്തയും , എന് ‍ റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് ‍ റെ കാഴ്ചയും , എന് ‍ റെ കേള് ‍ വിയും ; എന് ‍ റെ ജനനവും , എന് ‍ റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് ‍. നിദ്രയില് ‍ തേടുന്നു ഞാന് ‍ എന് ‍ റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് ‍ നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ‍ ണമായ് നിന് ‍ റെ രതിയില് ‍ കത്തുവാന് ‍, തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് ‍, പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് ‍. കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം   കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് ‍ മായുന്നു എന് ‍ റെ കഴ്ച്ചയില് ‍ നിന്ന് ‍ . സര് ‍ വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് ‍ റെ മാറില് ‍ നിന്നും ഞാന് ‍ ആര് ‍ ത്തിയോടെ , വേറിയോ...

At the hour of Last breath

(A poem by Rafeeque Ahammad. Translated by Anand ) Stay with me at the hour of my last breath, Amassing the burning veracities of life, My Fingers are dead, Let them get ease by caressing you. Last molecules of my breath may cart thy fragrance. My love, let thy face plunge In the eyes of mine, never to be opened. Ears, no longer be opened for sounds, Be sealed with thy mellifluousness. Mind, burning with thoughts and memoir, Be filled with thy evergreen memories. Kisses-made scars on my lips, Heal in the sweet chants of thy name. Reminiscences of journey,   Unto thee my love, my feet tranquil. That’s enough for me, Buried under the earth, I resurrect- Newborn leaves of grass.