എന് റെ ഭ്രാന്തും , എന് റെ സ്വപ്നവും ; എന് റെ പ്രണയവും , എന് റെ കാമവും ; എന് റെ വഴികളും , എന് റെ യാത്രയും ; എന് റെ ചിന്തയും , എന് റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് റെ കാഴ്ചയും , എന് റെ കേള് വിയും ; എന് റെ ജനനവും , എന് റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് . നിദ്രയില് തേടുന്നു ഞാന് എന് റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ണമായ് നിന് റെ രതിയില് കത്തുവാന് , തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് , പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് . കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് മായുന്നു എന് റെ കഴ്ച്ചയില് നിന്ന് . സര് വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് റെ മാറില് നിന്നും ഞാന് ആര് ത്തിയോടെ , വേറിയോ...
The realm of my feasibility struggled itself for a stationed equilibrium
of responsibility and existential credos. The inconsistency of romance
often withdrew
into her absence of silence. Pastness of the present and presentness of
the past along with the absurdity of the future, but the certainty of
death made things more vivid, though with a thin frame of perplexities.
The universalized-self triumphed over the perceived meanings and
languages of humanity. Time was captured within the gargantuan vacuum of
absolute nothingness. Sound was trapped, light was trapped, and
momentum of the entire vicious cycle was trapped within that monstrous
non being of nothingness. Theoretician of mine demanded the theoretical
frameworks and critical edges of every existing being and non being, the
imagination weaved a web of beauty and absurdity of that chaos and
serenity that originated from the absolute nothingness and caused it.
what the fuck did i write?
ReplyDelete