The Awkward Silence of the Enchanting Chasm

“Nam Sibyllam quidem Cumis ego ipse oculis meis vidi in ampulla pendere, et cum illi pueri dicerent: Sibylla ti theleis; respondebat illa: apothanein thelo.”

Have I forgotten you? I don't like the way you faded into oblivion. Your glorious absence marveled at the absurdities of my life. Even the last remnants of your weird sight and smile create a whirlpool of the past and a hurricane of madness deep in the abyss of my conscience.

Everywhere, in every form and matter, I see your dust. I teach myself to forget you and move ahead. The chaos of your story in mine is the absence of your existence in time-space. I weave each and every layer of your story so that I can tell my son, one day, how I survived on my own.

I wonder whether it was your light or the shadow I painted, mostly in Prussian blue. They will hear the echoes of the deep enchanting chasm on my chest. I keep it echoing on my chest, so that I might tell my son on the shores of infinity that I had a story to tell.

Comments

ഓം ശാന്തി ഓം ||

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള, രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ് തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും, ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

പേ

എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തും , എന് ‍ റെ സ്വപ്നവും ; എന് ‍ റെ പ്രണയവും , എന് ‍ റെ കാമവും ; എന് ‍ റെ വഴികളും , എന് ‍ റെ യാത്രയും ; എന് ‍ റെ ചിന്തയും , എന് ‍ റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് ‍ റെ കാഴ്ചയും , എന് ‍ റെ കേള് ‍ വിയും ; എന് ‍ റെ ജനനവും , എന് ‍ റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് ‍. നിദ്രയില് ‍ തേടുന്നു ഞാന് ‍ എന് ‍ റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് ‍ നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ‍ ണമായ് നിന് ‍ റെ രതിയില് ‍ കത്തുവാന് ‍, തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് ‍, പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് ‍. കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് ‍ മായുന്നു എന് ‍ റെ കഴ്ച്ചയില് ‍ നിന്ന് ‍ . സര് ‍ വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് ‍ റെ മാറില് ‍ നിന്നും ഞാന് ‍ ആര് ‍ ത്തിയോടെ , വേറിയോ...

At the hour of Last breath

(A poem by Rafeeque Ahammad. Translated by Anand ) Stay with me at the hour of my last breath, Amassing the burning veracities of life, My Fingers are dead, Let them get ease by caressing you. Last molecules of my breath may cart thy fragrance. My love, let thy face plunge In the eyes of mine, never to be opened. Ears, no longer be opened for sounds, Be sealed with thy mellifluousness. Mind, burning with thoughts and memoir, Be filled with thy evergreen memories. Kisses-made scars on my lips, Heal in the sweet chants of thy name. Reminiscences of journey, Unto thee my love, my feet tranquil. That’s enough for me, Buried under the earth, I resurrect- Newborn leaves of grass.

The Ballads of Gravity

Search This Blog