The Allure of Ruth & The Mysteries of the Blackbird

Ruth, you graced this expanse of sands, and it was here that our paths converged. In those days, you took the form of a black bird, a creature I sculpted from the very stones of the desert. Like the ever-shifting dunes, you moved with a constant and mesmerizing pattern, a desert woman with the ability to whisper the secrets of the sands and summon wild winds from your flowing locks, capable of lifting mountains.

You waged a relentless battle against the sun, your beauty ravishing and merciless, captivating the desert men with your enigmatic words and mysterious eyes. How could I not fall in love with you?

Your eyes, profound and mysterious, resembled pools of liquid obsidian, holding secrets within their depths. Your movements mirrored the graceful fluidity of the shifting sand dunes.

You embody the spirit of the desert—fierce, unforgiving, yet endlessly captivating.

As the wind began to pick up, swirling grains of sand into frenzied eddies, and the sun beat down with unyielding intensity, scorching the landscape, I couldn't help but think of you, my blackbird, Ruth.

Comments

ഓം ശാന്തി ഓം ||

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള, രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ് തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും, ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

പേ

എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തും , എന് ‍ റെ സ്വപ്നവും ; എന് ‍ റെ പ്രണയവും , എന് ‍ റെ കാമവും ; എന് ‍ റെ വഴികളും , എന് ‍ റെ യാത്രയും ; എന് ‍ റെ ചിന്തയും , എന് ‍ റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് ‍ റെ കാഴ്ചയും , എന് ‍ റെ കേള് ‍ വിയും ; എന് ‍ റെ ജനനവും , എന് ‍ റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് ‍. നിദ്രയില് ‍ തേടുന്നു ഞാന് ‍ എന് ‍ റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് ‍ നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ‍ ണമായ് നിന് ‍ റെ രതിയില് ‍ കത്തുവാന് ‍, തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് ‍, പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് ‍. കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് ‍ മായുന്നു എന് ‍ റെ കഴ്ച്ചയില് ‍ നിന്ന് ‍ . സര് ‍ വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് ‍ റെ മാറില് ‍ നിന്നും ഞാന് ‍ ആര് ‍ ത്തിയോടെ , വേറിയോ...

At the hour of Last breath

(A poem by Rafeeque Ahammad. Translated by Anand ) Stay with me at the hour of my last breath, Amassing the burning veracities of life, My Fingers are dead, Let them get ease by caressing you. Last molecules of my breath may cart thy fragrance. My love, let thy face plunge In the eyes of mine, never to be opened. Ears, no longer be opened for sounds, Be sealed with thy mellifluousness. Mind, burning with thoughts and memoir, Be filled with thy evergreen memories. Kisses-made scars on my lips, Heal in the sweet chants of thy name. Reminiscences of journey, Unto thee my love, my feet tranquil. That’s enough for me, Buried under the earth, I resurrect- Newborn leaves of grass.

The Ballads of Gravity

Search This Blog