In the Fabric of Evolution

Nothing was left untouched. Every stone was overturned, every grain of sand displaced. The monstrous beauty of the Earth transforming into a perfect haven for living organisms was a grand saga of evolution—an orchestration by the Unknown.

As a child then, and an adult now, my timeless reverie has been to envision this orchestration—to witness how the Earth journeyed from the most hostile to the most hospitable. I have, time and again, tried to comprehend evolution and the mysterious forces that harmonized to weave the very fabric of life.

As I grew, I found myself entangled in the same fabric of evolution—fulfilling its purpose. I began to see how I, too, evolved through the people who crossed my path, the events that unfolded, and the moments that shaped me. Everything seemed to work in silent precision, scripting the being I was meant to become.

Should I resist it—or embrace it? I find resistance meaningless, for everything appears perfectly programmed by time and space. Can I truly change? Perhaps not. When I look back, I can trace the patterns—everything that evolved and dissolved within the ebb of time—culminating in this very moment, this future-now.

I stand as both witness to the end and the origin—with the Unknown.

Can we ever alter the course of time, even if we glimpse its path? How fragile we are—yet how infinite within that fragility.

Comments

പേ

എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തും , എന് ‍ റെ സ്വപ്നവും ; എന് ‍ റെ പ്രണയവും , എന് ‍ റെ കാമവും ; എന് ‍ റെ വഴികളും , എന് ‍ റെ യാത്രയും ; എന് ‍ റെ ചിന്തയും , എന് ‍ റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് ‍ റെ കാഴ്ചയും , എന് ‍ റെ കേള് ‍ വിയും ; എന് ‍ റെ ജനനവും , എന് ‍ റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് ‍. നിദ്രയില് ‍ തേടുന്നു ഞാന് ‍ എന് ‍ റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് ‍ നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ‍ ണമായ് നിന് ‍ റെ രതിയില് ‍ കത്തുവാന് ‍, തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് ‍, പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് ‍. കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് ‍ മായുന്നു എന് ‍ റെ കഴ്ച്ചയില് ‍ നിന്ന് ‍ . സര് ‍ വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് ‍ റെ മാറില് ‍ നിന്നും ഞാന് ‍ ആര് ‍ ത്തിയോടെ , വേറിയോ...

Ulysses

We are the harvesters of destiny, gathering the leeches of existence and the capriciousness of emotionless masks amidst the shores of lucid dreams and nocturnal splendor. I yearn to sing, to dance, to cry out like a madman. Bring me wine, and I shall whirl the world around the whims of human consciousness. Lead me into the depths of hell's darkness, and I'll illuminate her gates, infusing them with the exuberance of joy, filling the chalice of primal desires. Drinking deeply from life's cup, its bittersweet nectar rejuvenates my senses, enriching the tapestry of my existence. I embrace life, I consume love to its very dregs. Love, the sacred effusion of existence, binds me in the inability to unlove. I am submerged, intoxicated by the essence of my desires for her. And there, amidst the throng, I see them—men of remarkable vitality and determination, reflections of my own life, incarnations of staggering resilience. I am alive. I am Nature, she is my masterpiece. You cannot...

ഓം ശാന്തി ഓം ||

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള, രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ് തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും, ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

The Ballads of Gravity

Search This Blog