Abundance of Nothing & Beautiful Absurdity : A Nocturnal Glory

At times, I am engulfed in a state of disorientation, wandering in the vast expanse of my mind, until I stumble upon a place where I come face to face with my Ego, Id, and Libido. It is a surreal encounter, leaving me feeling both lost and found.

In that moment, I am consumed by a sense of emptiness, a nothingness that permeates my entire being, yet it is also beautiful in its own right. The silence is deafening, yet the stillness is enchanting, allowing me to bask in the glory of nothingness.

It is a state of mind that leaves me feeling frustrated, as I struggle to make sense of my thoughts and feelings. The physicality of it is equally daunting, as it drags me down a path that I do not wish to tread. Reading and writing become a chore, a task that I cannot bring myself to do.

I have never encountered the Muse of letters, and even if I had, I would not dare waste the precious moments of my absurdity and nothingness. It is in this abundance of nothingness that I feel a nocturnal glory, a sense of greatness without the need to be anyone or anything.

Comments

A Utopian Hallelujah

UPDATED : I saw her first on 26 January 2009 : This post was written on 18/03/2013: 06:42 PM : And i said what i wanted to say on Wednesday, May 22, 2013 6:18:00 AM : I met her in person on 16/8/14: 12:07 PM, the craziest thing I've ever done in my life! They say I am crazy 'cause I am in love with the crazy utopia. "Crazy Utopia" could be a person or her, obviously her, thoughts or even her existence. Each day i born new and likewise my love for her is new. I know her for the past five years and i am in love with her from that very point of time whence the "past five years" started. I've decided a myriads and myriads of times not to think of her ever and for never. But, I st...

ശിവോഹം

അസ്ഥി മരവിക്കുന്ന തണുപ്പിലും , രക്തം ബാഷ്പമാകുന്ന ചൂടിലും , ഭ്രാന്ത്‌ ബുദ്ധിയെ മദിക്കുന്ന നേരത്തും എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയം മാത്രമേയുള്ളൂ. അവസ്ഥയുടെ എല്ലാ ഭാവത്തിലും എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്. കടലും , തിരയും , കരയും , മലയും , കാറ്റും , മഴയും , അങ്ങനെ സര്‍വ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ എല്ലാ മൂര്‍ത്ത ഭാവങ്ങളിലും ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു. ശരീരത്തില്‍ നിന്നും ചേതനയറ്റുന്ന നേരത്തും , പ്രാണന്‍ ത്രികാലങ്ങളില്‍ അമൂര്‍ത്തമായതിനെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴും , എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്. കാലം തന്‍റെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ മറക്കുന്നതും , ബുദ്ധിക്കു അപ്രാപ്യമായ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ നിഗൂഡതകളില്‍ പ്രണവബീജം എന്‍റെ പ്രാണനെ ഗ്രസിക്കുമ്പോഴും , എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്. കാലം മൂന്നിലും , പ്രാണന്‍റെ ഏതവസ്ഥയിലും , ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു.

At the hour of Last breath

(A poem by Rafeeque Ahammad. Translated by Anand ) Stay with me at the hour of my last breath, Amassing the burning veracities of life, My Fingers are dead, Let them get ease by caressing you. Last molecules of my breath may cart thy fragrance. My love, let thy face plunge In the eyes of mine, never to be opened. Ears, no longer be opened for sounds, Be sealed with thy mellifluousness. Mind, burning with thoughts and memoir, Be filled with thy evergreen memories. Kisses-made scars on my lips, Heal in the sweet chants of thy name. Reminiscences of journey, Unto thee my love, my feet tranquil. That’s enough for me, Buried under the earth, I resurrect- Newborn leaves of grass.

The Ballads of Gravity

Search This Blog