As I dive from the sky...

The ecstatic soul dancing with pertinacious impeccability, of itself and myself, orchestrates my subtle congruence with parenthetically parallel existence. Reserved Epicureanism contends with the extroversive but strange figures drags me towards the unconditioned and enigmatic spheres. Intellectual monomania adorned with the determinism of the universe and the randomness of human intellect injects crazy thoughts into my cognitive hemisphere. The Lone Rider and the Alpha badge I wear upon signal the impertinent tenacity of my absurdist. The way words originate and behave, things occur and enact attract me unto the abyss of inconsistent interpretations of life. Joie de vivre! The BEAuty of life is just like getting lost in the absolute space and flying to eternity breaking the laws of gravity or driving your Humvee alone into the wild or diving from the sky or going to the north pole or Everest. And happiness of it is doing something stupid and laughing about it for weeks.

Comments

ഓം ശാന്തി ഓം ||

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള, രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ് തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും, ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

പേ

എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തും , എന് ‍ റെ സ്വപ്നവും ; എന് ‍ റെ പ്രണയവും , എന് ‍ റെ കാമവും ; എന് ‍ റെ വഴികളും , എന് ‍ റെ യാത്രയും ; എന് ‍ റെ ചിന്തയും , എന് ‍ റെ പ്രവൃത്തിയും ; എന് ‍ റെ കാഴ്ചയും , എന് ‍ റെ കേള് ‍ വിയും ; എന് ‍ റെ ജനനവും , എന് ‍ റെ മരണവും ; ഞാനെന്ന സത്യവും , ഞാനെന്ന മിഥ്യയും , ചത്തൊടുങ്ങുന്നു കേവലം ഒരൊറ്റ ശ്വാസത്തില് ‍. നിദ്രയില് ‍ തേടുന്നു ഞാന് ‍ എന് ‍ റെ പ്രാണനെ , എങ്ങോ കളഞ്ഞുപോയോരാത്മാവിനെ തേടിയലയുന്നു ഞാന് ‍ നിത്യവും നിദ്രാവിഹീനനായ് , പണയം വെചോരാത്മാവിനെ . എനിക്കുവേണം എന് ‍ റെ ഭ്രാന്തിനെ , എന്നിനെ എന്നെയും ; പൂര് ‍ ണമായ് നിന് ‍ റെ രതിയില് ‍ കത്തുവാന് ‍, തിളക്കുന്നു ചോര വൃഷ്ണങ്ങളില് ‍, പെരുക്കുന്നു തലയും എല്ലാം നിന്നിലെക്കലിയുവാന് ‍. കത്തി ചാരമായ് വീണ്ടും ജീവനായ് തടിച്ചുരുണ്ട് മെഴുത്ത് ചുവന്നു തുടുത്ത് ഉണ്മയാം കാമുകനെ വേറിയോടടുക്കുന്ന പെണ്ശരീരങ്ങള് ‍ മായുന്നു എന് ‍ റെ കഴ്ച്ചയില് ‍ നിന്ന് ‍ . സര് ‍ വ്വ പ്രപഞ്ചിയാം മായയെ , നിന് ‍ റെ മാറില് ‍ നിന്നും ഞാന് ‍ ആര് ‍ ത്തിയോടെ , വേറിയോ...

At the hour of Last breath

(A poem by Rafeeque Ahammad. Translated by Anand ) Stay with me at the hour of my last breath, Amassing the burning veracities of life, My Fingers are dead, Let them get ease by caressing you. Last molecules of my breath may cart thy fragrance. My love, let thy face plunge In the eyes of mine, never to be opened. Ears, no longer be opened for sounds, Be sealed with thy mellifluousness. Mind, burning with thoughts and memoir, Be filled with thy evergreen memories. Kisses-made scars on my lips, Heal in the sweet chants of thy name. Reminiscences of journey, Unto thee my love, my feet tranquil. That’s enough for me, Buried under the earth, I resurrect- Newborn leaves of grass.

The Ballads of Gravity

Search This Blog