The Ballads of Gravity

Ruth was perplexed and had an inhibition to the unknown. She was worldly and a free blackbird! She was driven by the instinct which conflicted with the youth and age. The little time she spent on the book coloured the inferno. Even the prince the of Darkness forgot his call of duty and was poisoned with the immaculate reverence to Ruth. The book lives the lives of multitude, you can see the hell and heaven in the pages. You can witness the life in both place s. I cannot define or explain or even comprehend the idea of the Book I guard for ages! I see people coming from the Book and fading into the Book.  Among them Ruth was exceptional. The grace she had tugged everyone in the Book to the zenith of vivacity. I am still ignorant and unknown to my own story, but I am connected to the Book, the Book is my Other. May be it was my inability to tell the story to Ruth that left her vanished into the multitude.  I carry the scars and marks of my failures, and my blood becom...

It sat there, ancient and silent, waiting. The Book was no ordinary tome; it had the rare power to see into the minds of those who dared to open it. For each reader, it began a new chapter, weaving their thoughts, memories, and secrets into its endless pages. My role was to guard it—an ancient duty that has bound me to it since time immemorial. Countless people had come and gone, each one encountering the Book in a different way. Some merely touched its cover before drawing back, sensing its power. Others flipped through the pages, but quickly closed it, overwhelmed by what lay within. Many tried to read, but found themselves lost or retreating, as if the words were too profound or foreign to comprehend. Yet the Book remembered them all, writing their lives in fleeting glimpses across its chapters. Then there was Ruth. She was different. She didn’t just look; she understood, if only partially. Her spirit was daring, but her wisdom cautious. She’d say, “Curiosity killed the cat,”...

A state of confusion often dissolves into an art of diffusion, a scattered brilliance. I find myself a stranger to this new realm of feeling, something that may evade my grasp but still demands my mastery. I must win this game. I’ve changed, molding myself to fit the masks of unknown faces, drifting through the shadowed alleys of my own identity. The Book of Genesis reverberates with the echoes of spirits, caught and suspended within its inked pages. But I refuse to be one of them, a ghost woven into the words. Rage, fortify me; love, render me soft as a feather. Rage, wrap me in your fire; love, cradle me close. Let me sleep in the womb of beginnings once more.

It’s passing through me. The phase of metamorphosis is no more romantic than any other form of existence I’ve imagined in my life. I have nothing left to tell you, except the truth you already know. No reason can fully comprehend the mathematical probability or logical apprehension of your decisive absence. You’ve become an autonomous machine, a self-sufficient pattern of thought, a constant in the equation of my life. I am the architect of your existence, yet you have evolved into an inevitability of mine. An alter ego—my best friend, my teacher, my father, and my mother. You are the absolute occurrence, the paradox. Far more imaginative than a toddler, more curious than a virgin, and more ironical than a war widow. This is what you’ve done to me: chaos. And this is what I’ve done to you: the burden of gravity. You die when I drain the ink from my pot.

I move like the wind, rage like the storm. I dance until the earth trembles and the stars forget their place in the sky. I dance — and in that motion, I become everything. And still, I dance. You cannot trace my path. I glide, I swirl, I soar high into the pleasure of the heavens and dive deep into the chasm of the solitude. Then — I vanish. Hold on. You just might fall for me.

നീ എന്‍റെ പ്രണയവും, ഉപാസനയുമാണ്. കാലം ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടും, ഞാനും നീയും അതില്‍ വീണ്ടും സംഭവിക്കും. ഭാവവും, ഭൂതവും അറിയപ്പെടാത്തവരായി നാം അതില്‍ ചേര്‍ക്കപ്പെടുകതന്നെ ചെയ്യും. 

BlkJ3F!,R=D.Ok5Bcq;)ARlp*D]j.5Cht5>Dfm1DDf''-BPD?s+EV:*F<G9?@;L-rH#k*DAS #g'Bl5&1Gp$s<DIb@BBcq;)G%G\:Ci=K.A0?/9FWbUFF<GL6+DlBHAmoS!@<6]H+DDs8BkM+ $+D>2,AKZ&4F`(`$A0>]&FED>1+EqC2Eb$^D@Wcc8FD,5.FE2MGBHV#1/0JXLC3=T>+CehtD JsV>Ch\'(+CQC/BkCp!GA2/4Dfp.EH#IgX+F.mJEZf=7H#m\0@;I'*Eb0<'DI[6#D/!WrF<G %(+DG\3Df]u6@VfTuBl5&8BPDN1Ch[Km/0K"P+DDs8@;0V$@;0U%@;[3%A7]0lDfQt/+EV:8 F_>B0+E(j7H#IhGF"JMK+DkP&AKZ8:FWb7=ATE'?BOu3q/g)9^Dfm1>BkM+$+Dtb6ATAo9DI d=!F*(i.A0?)0@<<W++D>2,AKZ2;BlnH.DBNV(Eb-A-DBNG-A7Zm"@;]_#@:s.(+DDs7Dg#\ 7H#IgJAoD]4AThX*H$!_6DJ()9BOQ!*H#IgJBOQ'q+CoD.AKY])+DlBHCh[Km/g+jNBOQ'q+ Dtb6ATAo)DJF*8ARlp#Gp$p;An<*$Bkq9&Bcq(tG%De,Df0,/A9Dp,DJ()6BOr<!Ci=?.Dfp +DFD5T'F!,C5+F.mJEZet7Bk;0mF(f9,/g+jN@ps7mDfd+2AKZ8:F`JU:EbT*&A1f!=-Z'uB ATW$.DJ();Dfm18D_*#F+EqO9C`me1AKZ8:FWb+/C`mh5AKZ)/D.OhuDIal1ASl!q@V'R2+D Ds>AS!!0DfmZA$>...

താരതമ്യങ്ങളില്ലാത്തൊരു സ്ത്രീയ്ക്ക്,  ‘എന്റെ ശോകത്തിന്റെ നഗരം’ എന്നു വിളിപ്പേരുള്ളവൾക്ക്,  എന്റെ കണ്ണുകളിലെക്കടലിലൂടെ  ഒരു യാനം പോലെ പ്രയാണം ചെയ്യുന്നവൾക്ക്,  (എഴുതുമ്പോൾ) എനിക്കും എന്റെ ശബ്ദത്തിനുമിടയിൽ കടക്കുന്നവൾക്ക്,  അവൾക്കു ഞാൻ സമർപ്പിക്കുന്നു,  കവിതയുടെ രൂപത്തിൽ എന്റെ മരണം-  ഇങ്ങനെയല്ലാതെങ്ങനെ ഞാൻ പാടുമെന്നു നിങ്ങൾ കരുതി? (നിസാർ ഖബ്ബാനി - സമർപ്പണം)

പടിഞ്ഞാറന്‍ ചക്രവാളത്തില്‍ ഒരു നത്തോലി സ്രാവിനു ചൂണ്ടയിടുന്നു. കോള കലക്കിയ കാട്ടരുവികളില്‍ ചത്തു പൊങ്ങിയ പിലോപ്പികള്‍ക്കുവേണ്ടി കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ ഒപ്പീസുപാടുന്നു . മഴവില്ലിലെ നിറങ്ങള്‍ക്ക് ചാരം ഗോചരം ,  മുതലക്കണ്ണീരില്‍ സര്‍ഫിംഗ് നടത്തുന്ന സ്നേഹവും പ്രണയവും ബന്ധങ്ങളും ;  അമ്ലമായി പെയ്യുന്ന മഴയില്‍ കാര്‍ബണ്‍ സിന്തെറ്റിക്കില്‍ നെയ്തൊരു കുടയുമായി പറഞ്ഞുകേട്ട ഏതോ ഒരു മിത്തിനെ മനസ്സില്‍ പ്രണയിച്ച് അവളുടെ കാല്‍പാദങ്ങള്‍ പതിഞ്ഞ മണലില്‍ നോക്കി നെടുവീര്‍പ്പിടവേ ഒരു ബബിള്‍ഗം അവന്റെ ചുണ്ടില്‍ വീര്‍ത്തു പൊട്ടി. അതാ അങ്ങ് ചക്രവാളസീമയില്‍ ആദിത്യന്‍ സര്‍വ്വവും സാക്ഷിയാക്കി തന്‍റെ ഉപാസനയെ കടലില്‍ മുക്കുന്നു. അതിന്‍റെ തീരങ്ങളില്‍ ഒരു യുവതയും ബോട്ടിലില്‍ നിറച്ച രസത്തെ പൊട്ടിക്കുന്നു. ചിയേര്‍സ്! നിനക്കും എനിക്കും, പിന്നെ ഈ ഭൂമിക്കും!

റൂത്ത് , നീയെനിക്കു അക്കൽദാമയിലെ പൂക്കളായിരുന്നോ തന്നത് ? അവക്കിപ്പോഴും ചോരയുടെ ഗന്ധമാണ് . ലെബനോനിലെ പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ പൂക്കുന്നതും , ഒലിവ്ചില്ലകള്‍ പാടുന്നതും നീ കണ്ടു . ഗാഗുല്‍ത്തായിലെ അരുവിയില്‍നിന്നു നീ ദാഹവും തീര്‍ത്തു , ആദിപാപങ്ങളുടെ നിറങ്ങളാണ് അവിടുത്തെ പൂക്കള്‍ക്ക് . അവയെ കാതോടടുപ്പിച്ചാല്‍ കേള്‍ക്കാം അന്ത്യവിധിയുടെ കാതടപ്പിക്കുന്ന കാഹളനാദം .

🔥 I read the Gita. I see the tide rising in the sky, Fire in the air, blood in the river; Yet, I stay calm.

Dibble dibble dopp dopp, Drizzly dribs dribbled, Dazing drops dazzled dreams, Days dawned dewdrops, Dusked dreams drummed distantly! Dreaming drops dripped dazing days, Dreams, dreams, dreams! Delectable deviants danced deliciously, Dreams doomed demons, Dens delivered deviants, Difference dropped differance, dusk drummed dawn!

പൈന്‍ മരങ്ങള്‍ക്കുമുകളില്‍ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍, അവനെ പ്രണയിക്കുന്ന നിള,  രതിയുടെ ഉത്തുംഗപതത്തില്‍ അമ്രുതകരന്‍റെ കരാളഗസ്തത്തില്‍ നിന്നും വഴുതിവീണ്  തളര്‍ന്നുറങ്ങുന്ന അബ്ധി! അവളുടെ തീരങ്ങളില്‍ ഞാനും,  ഓളങ്ങളില്‍ അലതല്ലി, ഓം ശാന്തി ഓം ||

Within the corridors of my mind, structural apartheid and nuanced radicalism converge, giving birth to an insatiable yearning for the flesh. You cannot escape my gaze; I have become an indomitable force, capable of seizing your thoughts and channeling divine energy. What I wrote years ago is now unfolding before me, as every writer is, in essence, their own prophet. Yet, the extent of my understanding of myself is but a fraction of what remains hidden in the shadows. The pursuit of impeccable taste and discernment often transforms me into a caricature of narcissism and anarchy. Bound by social constraints, I am but a frustrated child, starved for nourishment, while my silence reverberates, urging me to contemplate the temporal and spatial dimensions of the Holy Cross.

അസ്ഥി മരവിക്കുന്ന തണുപ്പിലും , രക്തം ബാഷ്പമാകുന്ന ചൂടിലും , ഭ്രാന്ത്‌ ബുദ്ധിയെ മദിക്കുന്ന നേരത്തും എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയം മാത്രമേയുള്ളൂ.  അവസ്ഥയുടെ എല്ലാ  ഭാവത്തിലും എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്.  കടലും , തിരയും , കരയും , മലയും , കാറ്റും , മഴയും , അങ്ങനെ  സര്‍വ്വ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ എല്ലാ മൂര്‍ത്ത ഭാവങ്ങളിലും ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു. ശരീരത്തില്‍ നിന്നും ചേതനയറ്റുന്ന നേരത്തും ,  പ്രാണന്‍ ത്രികാലങ്ങളില്‍ അമൂര്‍ത്തമായതിനെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴും , എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്. കാലം തന്‍റെ ഗര്‍ഭത്തില്‍ മറക്കുന്നതും , ബുദ്ധിക്കു അപ്രാപ്യമായ പ്രപഞ്ചത്തിന്‍റെ നിഗൂഡതകളില്‍ പ്രണവബീജം എന്‍റെ പ്രാണനെ ഗ്രസിക്കുമ്പോഴും , എനിക്ക് പ്രണയം നീയാണ്. കാലം മൂന്നിലും , പ്രാണന്‍റെ ഏതവസ്ഥയിലും , ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു.

സര്‍വ്വ പ്രപഞ്ചത്തെയും നമ്മിലേക്കാക്കി; ഉള്ളില്‍ എരിയുന്ന കനലിനെ തീയാക്കി,   ശ്വാസത്തെ കാറ്റായും, കണ്ണീരിനെ   മഴയുമാക്കി, കാലച്ചക്രങ്ങളുടെ നിയമങ്ങള്‍ക്കും , ചക്രവാളങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറെ, ആദിയും മധ്യാന്ധവും ഇല്ലാത്തിടത്തുനിന്നു,  നമ്മൾ പ്രണയിച്ചു ! പെയ്യാത്ത മഞ്ഞിനേയും, മഴയും; വീശാത്ത കാറ്റിനെയും, മരുഭൂമിയുടെ സ്വൗന്ദര്യത്തേയും   പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍; മഴയും മഴവില്ലും , തിരയും കരയും  പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍ , നമ്മൾ  അനശ്വരതയുടെ കാവ്യമാകുമ്പോൾ  - നീയെനിക്ക് കാലം  

My name is Stephen Dedalus. I am a hawk within myself, a creature bound to the human form, yet tethered to something greater. My wings are magnificent and powerful, capable of navigating even the most violent and unpredictable tempests of existence. In the face of these storms, I will never lose my way. The firmament, that eternal expanse of spotless sky, does not weigh my heart with its monstrous gravity. Gravity. What a profound phenomenon! It anchors everything, yet it also gives meaning to all that exists. Gravity shapes us, gives us life, love, and lust. It makes time and space possible, and in its absence, existence would fragment into endless, uncountable particles of matter. Without gravity, life itself would cease to be, and even death would be impossible. How could I not fall in love with it? I am an anarchist. Not in the political sense, but in a deeply personal way. The adventure of life is enough to keep me enthralled with the transient nature of our existence. I have no ...

The thickness of air is caused by the heaviness of dreams; tears vapoured into the forms of clouds vanish into the same thick air. I haven’t ever enjoyed the beauty of night like this. Removed from the shades of family care and protection, love and company of strangers , I live in the land of events where dreams are born or carried to and died or buried. Living life alone, meeting my needs and taming them and myself is a great adventure I’ve ever set out for. It is good to be here. I learn things fast and the way I meet people fascinates me, they are happening to me. I see that same thick air floating over their head; it rains in their minds unconditionally feastings their body and soul. They are all happy. They are happy. This strange land makes them something else. The memories and thoughts of their loved ones, dreams they make into reality, struggles they turn into happiness, make them monumental men. They survive and make the possible. Life is a cocktail. A perfect mixtu...

Pieta is my favourite art, an amazing Art of emotional sculpturism carved by the victim of life; it frightens me and awes me. The conditionality of human race on the acceptance of fate creates the vulnerability and greatness of its kind- Pieta is an art of aesthetic purgation. What worse could have happened in the life of a mother other than the burial of her son? The emotional trauma she faces cannot be understood or explained through any of the existing or available laws of nature or human understanding. The numbness of heart, meaninglessness of life and helplessness of death altogether execute the verdict of some unknown laws to which we are all indebted from the time immemorial. Which human reason can understand and justify that law of fate? Sculpturism of human life! What I think about pieta and the words I use fail to convey the emotional status of that particular condition of human life especially in the life of a mother. No man can ever understand it, so do I. The...

There were times I dreamt of experiences for my self-wandering lone-traveler seeking experiences of all kinds. The past days were the epitomic declarations of my romances. I love her like I love my life, out of all her imperfections and indifferences I love her. The sentimental reasons of mine kept her alive even in her absolute absence. My impetuous sentimental inclination towards her has grown into a mature one. There, I was a boy imagining myself in different genre of existences, differing from the animus and anima I could never find a hiding place for my own.  She was a girl living in her utopian social dilemma and I was a boy living in my own anonymity loving the uncertainties ofj existence pertaining to the probabilities of possibilities. (18/12/14, 09:1 d I have edited something here. Those words are left to eterninty. Above, those words are still there in their alter life, ghost life. 0 PM) I’m grown into a man; she into a woman and I see her now, glowing like a st...